آیه 67 سوره بقره
وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَذْبَحُوا بَقَرَةً قَالُوا أَتَتَّخِذُنَا هُزُواً قَالَ أَعُوذُ بِاللَّهِ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْجَاهِلِينَ
(67)
و هنگامی كه موسى به قوم خود گفت: خدا به شما فرمان مى دهد كه ماده گاوى را سر ببرید. گفتند: آیا ما را به سخره میگیری؟ گفت: به خدا پناه می برم که از نادانان باشم
توضیحات:
این سوره به دلیل کلمه بقره در این آیه به این نام نامگذاری شده است.
گاو نر را ثور گویند.
در اینجا خداوند برای گاو تنها شرط ماده بودن را لحاظ می کند اما در آیات بعد به دلیل آنکه بنی اسرائیل شرایط می خواهند در هر مرحله؛ شرایط سخت تری وضع می نماید. اگر بنی اسرائیل سوال بیشتری نمی کردند؛ هر گاو ماده ای پذیرفته بود و کار برایشان سخت تر نمی شد.
موسی (ع)؛ به سخره گرفتن را نشانه ای از نادانی و جاهلیت می داند. (رابطه جهل و تمسخر)
سوالات:
- کسانی که میخواهند به هر نحوی آیات قرآن را با علم امروز بشر تطبیق دهند؛ باید بگویند چه ارتباطی بین ذبح یک گاو و زنده شدن یک انسان مقتول وجود دارد؟
- چرا موسی (ع) در پاسخ به افرادی که گفتند آیا ما را به سخره گرفته ای؛ پاسخی نداد و تنها فرمود به خداوند پناه می برم که از جاهلین باشم؟ در واقع همین پاسخ آنها بود. یعنی موسی (ع) فرمود من جاهل نیستم که شما را به سخره بگیرم. یعنی هم می فرماید من جاهل نیستم؛ هم می فرماید شما را مسخره نکرده ام.
جدول کلمات
| کلمه | ریشه | توضیحات |
|---|---|---|
| وإذ | و هنگامی که | |
| قال | ق و ل | گفت |
| موسى | ||
| لقومه | ق و م | به قومش |
| إن | إِنَّ: همانا | |
| الله | الله؛ خداوند | |
| يأمركم | ا م ر | شما را امر می کند |
| أن | أَنَّ: همانا | |
| تذبحوا | ذ ب ح | |
| بقرة | ||
| قالوا | ق و ل | گویند؛ می گویند |
| أتتخذنا | ||
| هزوا | ||
| أعوذ | ||
| بالله | به الله؛ به خداوند | |
| أكون | ||
| من | مِنْ: از - مَنْ: کسی که، کسانی که | |
| الجاهلين | ج ه ل |
جدول مشخصات:
| شماره آیه | 67 |
|---|---|
| نام های آیه | |
| سوره | البقرة |
| سال نزول | 22 |
| جزء | 1 |
| حزب | 2 |
| کلمات | 20 |
| حروف | 83 |
| شناسه | 74 |
آیات هم ریشه
آیه 150 سوره الأعراف
(ق و ل | ق و م | ا م ر)
وَلَمَّا رَجَعَ مُوسَى إِلَى قَوْمِهِ غَضْبَانَ أَسِفاً قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُونِي مِنْ بَعْدِي أَعَجِلْتُمْ أَمْرَ رَبِّكُمْ وَأَلْقَى الْأَلْوَاحَ وَأَخَذَ بِرَأْسِ أَخِيهِ يَجُرُّهُ إِلَيْهِ قَالَ ابْنَ أُمَّ إِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُونِي وَكَادُوا يَقْتُلُونَنِي فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْأَعْدَاءَ وَلَا تَجْعَلْنِي مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ