آیه 37 سوره بقره
فَتَلَقَّى آَدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ
(37)
پس به آدم از پروردگارش کلماتی القا شد و خداوند توبه اش را پذیرفت، همانا او توبه پذیر بخشنده است
توضیحات:
القا کلمات پس از خارج شدن از بهشت بوده است.
این کلمات جدا از آن اسماء بوده است که آدم (ع) از قبل علم به آنها داشته است.
سوالات:
- تفاوت وحی و القاء چیست؟
جدول کلمات
| کلمه | ریشه | توضیحات |
|---|---|---|
| فتلقى | ||
| آدم | ||
| من | مِنْ: از - مَنْ: کسی که، کسانی که | |
| ربه | ||
| كلمات | ||
| فتاب | ||
| عليه | ||
| إنه | ||
| هو | ||
| التواب | ||
| الرحيم | ر ح م | بخشنده خاص |
جدول مشخصات:
| شماره آیه | 37 |
|---|---|
| نام های آیه | |
| سوره | البقرة |
| سال نزول | 22 |
| جزء | 1 |
| حزب | 2 |
| کلمات | 11 |
| حروف | 43 |
| شناسه | 44 |