آیه 22 سوره بقره

در ابتدای آیه، از کلمه "جَعَلَ" به معنی "قرار دادن" استفاده شده است نه "خَلَقَ" به معنی "آفریدن"؛ که نشان میدهد آنها از قبل آفریده شده اند و سپس برای انسان قرار داده شده اند یا به انسان اختصاص داده شده اند.

می فرماید از آسمان "ماء" نازل کرد به معنی "آب" در معنای کلی کلمه و به همه اشکال آن. نه "مطر" که اختصاص داشته باشد به "باران".

در این آیه دو بار کلمه سماء به کار رفته است که با هم متفاوتند. سماء اول به تمام آسمان اشاره دارد که خداوند آسمان را بنا کرد و چون تمام آسمان به صورت یکجا عنوان شده است؛ به صورت مفرد آمده است. اما سماء دوم آسمانی است که باران از آن نازل می شود. این تنها یک لایه از ۷ لایه جو است که تروپوسفر نام دارد و تقریبا تمام آنچه ما از شرایط آب و هوایی درک می کنیم از این لایه است. به همین دلیل است که سماء دوم به صورت مفرد آمده است.